Delfshaven, Delfshaven, zo klein en sereen

Twee dames zitten op het terras van De Oude Sluis. Ze zijn oud. Althans, met de gemiddelde medemens ter referentie. Hun voeten bungelen boven de groen bedrekte kolk van Delfshaven.

Een rok tot de knie beschermt de billen van het linker oudje voor de rieten stoel. Ze zitten daar maar. Zouden ze gezien hebben dat Marco buiten niet bedient? Of hebben ze al wat… Ik zie geen drankjes, wel wat gesmak. Kunstgebitten?

Geen mede-terras zitters. En dat terwijl het niet regent en het uitzicht daaro toch top of the notch Rotterdam is. Rechtsje staat op en zoekt de ingang. Toch kunstgebitten.

Leftie blijft moederziel alleen achter en ik vind haar prachtig. Teer met haar bungelende beentjes in steunkousen tegen een achtergrond van tram, paard met koets en een optocht van luid toeterende autos ter ere van een Turkse bruiloft. Tenminste, een dergelijke lawaai parade vindt met enige regelmaat plaats op de Schiedamse weg en deze reden daarvoor heb ik me ooit laten vertellen.

Ik mag het wel. Uitbundig vieren. Het zonnetje breekt door en de koffie komt eraan. Marco’s stem draagt door de straat. Nu enkel nog smakken met een koekje.

Advertenties

Schotse begraafplaatsen

Tijdens mijn reis in Schotland viel me op dat begraafplaatsen daar niet enkel bedoeld zijn als plek ter nagedachtenis aan overledenen, maar vaak ook een attractie op zichzelf zijn. Ok, dit is niet het eerste land waar ik als toerist een begraafplaats bezocht, maar in Schotland met haar eindeloze ghost stories en eeuwenoude legenden zit er toch een extra wonderlijk tintje aan. Neem Greyfriars Kirkyard in Edinburgh: De meedogenloze geest van George Mackenzie schijnt hier rond te waren. Honderden bezoekers spreken van een agressieve poltergeist. Bovendien is het de begraafplaats waar de wereldberoemde Greyfriar’s Bobby jarenlang de wacht hield bij zijn overleden baasje; de grafgraver. Ook in Inverness is de begraafplaats beroemd. Net buiten het stadje ligt Fairy Hill. De locatie van een oude Schotse legende en, tegenwoordig, de laatste rustplaats van vele Highlanders.

Niet voor alle grafzerken is het dringen in de zomermaanden. In Fort Augustus lopen wandelroutes dwars door de verlaten begraafplaats, waardoor je de kans krijgt – misschien op wat onconventionele wijze – de geschiedenis van het plaatsje te proeven.

Het meest onder de indruk was ik van Necropolis: De begraafplaats bij de kathedraal van Glasgow. Een heuvel, uitkijkend over de stad, met een doolhof naar de top van de mooiste Victoriaanse graven dat uitkomt bij het  John Knox monument. Ik schreef daar Necropolis.


Necropolis.

DSC_0147Ronk, tril en zoem
verstommen op
blijvende rust.

In groen en een enkele bloem
kriskras ik naar boven.

Families eten koeken op een muurtje,
een jongen vraagt zijn buddy om een vuurtje.

De zon worstelt
haar stralen
naar precies deze hectaren.

En we duiden Mackintosh massaal
in een wirwar van graven.

Een maandag in dodenstad.

 

Op 18 september a.s. draag ik dit, en een aantal andere gedichten voor in ‘t Kapelletje in Rotterdam. Helemaal gratis en voor niks, dus ben er bij!