Woonvisie Rotterdam

Lui schijnt de zon haar eerste stralen over de stad. Horden mensen, klein van stuk en met een camera om de nek, druppelen hun supersized bussen uit. Zoals elke dag stromen de straten vol van Delfshaven tot de Esch. Rinkelende fietsbellen en Jordaanse tongval schallen over de Westersingel waar drie combo-bakfietsen breed naast de dagopvang geparkeerd staan en een veilige doorgang per stoep onmogelijk maken. Op elke straathoek staat een kiosk waar dezelfde beeldjes te koop zijn van de Erasmusbrug, mokken in de vorm van de Markthal en zilver spiegelende stressballen met het logo van het zojuist opgeleverde Boijman-depot erop.

Een nieuwe pop-up opent haar deuren op West-Blaak. Dé place to be voor genderneutralebioecoeerlijkelactoenglucovrijedecafrappemoccachnio, te consumeren onder het genot van een neusvleugelmassage. En dat voor maar 38 euro!

Alexander is het nieuwe Oude Noorden, Nieuw Mathenesse en Lombardije waar de échte hipsters hangen. En de Rotterdammer, die heeft de stad al lang verlaten.

Advertenties

Zogenaamde Waakhonden

De afgelopen weken was ik bezig met de vertaling van het boek ‘Mijn Rotterdam, Jouw Rotterdam’. Carel van Rosmalen verzamelde verhalen en quotes over Rotterdam. Hij vormde een team met Mick Willemsen die zijn eigen foto’s van de stad bewerkte aan de hand van de verhalen. Het resultaat is zoals Carel: Rauw, niet perfect, maar gemaakt met ballen. Met een beetje geluk kun je het boek nog kopen bij De Oude Sluis in Delfshaven. Of neem een kijkje op de website van Carel, waar een pdf te vinden is.

Het boek met ingestoken vertaling is ondertussen op weg naar Amerika. Gezien mijn gedicht ‘Zogenaamde Waakhonden’ in het boek is opgenomen, vertaalde ik voor dit project voor het eerst eigen werk. Voor het origineel moet je het boek maar kopen, maar ik deel hier graag de vertaling met jullie:

Pretending Watchdogs

A red glow shines upon the streets.
The seemingly dry news-well causes barks for blood.
Every remark a cause
and a hundred replies per square digifeet.
I cannot meddle without joining,
so like an Elsa in yogi-pose I let it go.

Cause you took my never granted words
and put them an inch before my gob.
Dickdog.

 

Delfshaven, Delfshaven, zo klein en sereen

Twee dames zitten op het terras van De Oude Sluis. Ze zijn oud. Althans, met de gemiddelde medemens ter referentie. Hun voeten bungelen boven de groen bedrekte kolk van Delfshaven.

Een rok tot de knie beschermt de billen van het linker oudje voor de rieten stoel. Ze zitten daar maar. Zouden ze gezien hebben dat Marco buiten niet bedient? Of hebben ze al wat… Ik zie geen drankjes, wel wat gesmak. Kunstgebitten?

Geen mede-terras zitters. En dat terwijl het niet regent en het uitzicht daaro toch top of the notch Rotterdam is. Rechtsje staat op en zoekt de ingang. Toch kunstgebitten.

Leftie blijft moederziel alleen achter en ik vind haar prachtig. Teer met haar bungelende beentjes in steunkousen tegen een achtergrond van tram, paard met koets en een optocht van luid toeterende autos ter ere van een Turkse bruiloft. Tenminste, een dergelijke lawaai parade vindt met enige regelmaat plaats op de Schiedamse weg en deze reden daarvoor heb ik me ooit laten vertellen.

Ik mag het wel. Uitbundig vieren. Het zonnetje breekt door en de koffie komt eraan. Marco’s stem draagt door de straat. Nu enkel nog smakken met een koekje.

Schotse begraafplaatsen

Tijdens mijn reis in Schotland viel me op dat begraafplaatsen daar niet enkel bedoeld zijn als plek ter nagedachtenis aan overledenen, maar vaak ook een attractie op zichzelf zijn. Ok, dit is niet het eerste land waar ik als toerist een begraafplaats bezocht, maar in Schotland met haar eindeloze ghost stories en eeuwenoude legenden zit er toch een extra wonderlijk tintje aan. Neem Greyfriars Kirkyard in Edinburgh: De meedogenloze geest van George Mackenzie schijnt hier rond te waren. Honderden bezoekers spreken van een agressieve poltergeist. Bovendien is het de begraafplaats waar de wereldberoemde Greyfriar’s Bobby jarenlang de wacht hield bij zijn overleden baasje; de grafgraver. Ook in Inverness is de begraafplaats beroemd. Net buiten het stadje ligt Fairy Hill. De locatie van een oude Schotse legende en, tegenwoordig, de laatste rustplaats van vele Highlanders.

Niet voor alle grafzerken is het dringen in de zomermaanden. In Fort Augustus lopen wandelroutes dwars door de verlaten begraafplaats, waardoor je de kans krijgt – misschien op wat onconventionele wijze – de geschiedenis van het plaatsje te proeven.

Het meest onder de indruk was ik van Necropolis: De begraafplaats bij de kathedraal van Glasgow. Een heuvel, uitkijkend over de stad, met een doolhof naar de top van de mooiste Victoriaanse graven dat uitkomt bij het  John Knox monument. Ik schreef daar Necropolis.


Necropolis.

DSC_0147Ronk, tril en zoem
verstommen op
blijvende rust.

In groen en een enkele bloem
kriskras ik naar boven.

Families eten koeken op een muurtje,
een jongen vraagt zijn buddy om een vuurtje.

De zon worstelt
haar stralen
naar precies deze hectaren.

En we duiden Mackintosh massaal
in een wirwar van graven.

Een maandag in dodenstad.

 

Op 18 september a.s. draag ik dit, en een aantal andere gedichten voor in ‘t Kapelletje in Rotterdam. Helemaal gratis en voor niks, dus ben er bij!