de stad op kweek

steeds vaker stoppen op klaarlichte dag zwarte Tesla’s aangesloten in de straten. verschijnen uit synchroon geopende portieken in lange wanten gestoken handen gooien bruine zakken vol etensresten op de weg. hield de coalitie de afvalcontainers niet dagenlang gesloten dan sloopten we de vol-sensoren eruit. glasbakken stoppen we vol met luiers, karton en kerstbomen.

in het hulst van de ondergrondse verzamelde dit verzet. waar torenhoge kiemen omhoog dropen om onze kernwaarden te evenaren. sindsdien laten we kinderen probiotisch Maaswater drinken en metropalen likken. geen steriele levens met a-topische symptomen. de weerstand van Rotterdammers is hoog.

One Nights Dance: het gedicht

zie deze ruimte als een gesloten systeem
de dansers, techniek, het publiek
een eindig volume volgens de wetten
van de thermodynamica

pendelende benen precies geplaatst
herinneren ons eraan
dat energie nooit verloren gaat
slechts van gedaante verandert
van pulserende buik en armen
die los lijken van een lichaam
naar rood-roze hoofd

zie wat het betekent in cirkels te zoeken
te bewegen in bollingen, ronde vingers, handgebaren
die symbolieken met zich meedragen
Hamsa en mudra’s
weren kwaad, bouwen stabiliteit
maar juist symbolen van eigen hand
rennen aan ons voorbij

dit systeem is veranderlijk
we zoeken hier niet naar vaste grond
onder de voeten streven
geen evenwichtstoestand na want
wat op wielen staat circuleert beter

bedenk dat de meeste stroming onzichtbaar is
verstijving lijkt stil adem stokt terwijl
verborgen handen vanbinnen slepen, sleuren
je blauw en beurs achterlaten tot je rijkt
naar een redding even donker is
als de angst die je opjaagt

hier leggen wij onze quasistatische rituelen vast
die niet op gewijde grond maar
in clubs en technokelders leven
zelf de lampen neergezet fijne hoeken
gemaakt met warm licht en lieve geuren
dansen met schaduwen van onszelf
die blijven draaien als wij zijn gaan liggen

voor uw ogen bewogen zich stromen
verzamelde concentratie op de vlakke vloer
brengt altijd verhalen van ons samen

Feest bij vijf jaar Spraakuhloos

Naar een event gaan wanneer er iets te vieren valt, is blijkbaar een ding voor mij. Zo ging ik gisteren (27 sept) naar het Oude Luxor, waar Spraakuhloos zijn vijfjarig bestaan vierde. Mijn verwachting was een avond met spoken word en muziek, uitgevoerd door aankomend Rotterdams talent. Dat talent en Rotterdams klopte, maar dan wel in een combinatie van gevestigde artiesten en mega talenten uit alle hoeken van de podiumkunsten.

Lees verder Feest bij vijf jaar Spraakuhloos

Plastic scheiden in Rotterdam

Afval scheiden is een kleine moeite om bij te dragen aan circulariteit. Ik prop mijn oerlelijke Ikea scheidingsbak dus net zo lang vol tot een wandeling naar de plastic-, glas- of papiercontainer noodzakelijk is. Hierbij vraag ik me al een poos af of het nou echt zin heeft, dat plastic scheiden. Via een van mijn werkgevers begreep ik namelijk dat de nascheiding van de gemeente zó goed is dat het eigenlijk geen zin heeft plastic te scheiden als burger. Ook hoorde ik viavia dat je eigenlijk alleen maar verpakkingsmateriaal mag scheiden en dat plastic (gebruiks)voorwerpen gewoon bij het restafval moeten.

Lees verder Plastic scheiden in Rotterdam

50e editie Paginagroots

Afgelopen zondag (12 mei 2019) bezocht ik Paginagroots: een Rotterdams podium voor jong talent op het gebied van proza, poëzie en spoken word. Toevallig was dit de 50e editie en daarmee ook de laatste die Derek Otte voor rekening nam als initiator, organisator en host.

Derek nam ons in woorden mee naar de allereerste editie van Paginagroots, destijds in Tarwewijk. Zijn moeder had wat flessen Freeway cola en borrelnootjes gehaald en hij rekende op zo’n veertig mensen aan publiek. Er stond tachtig man op de stoep. De kartonknutsels van de Rotterdamse skyline die dienst deden als decor vielen bij het slotapplaus uit elkaar. Uit de audiofragmenten waarop half literair Rotterdam Derek bedankte voor zijn inzet bleek hoeveel Paginagroots in de tussentijd heeft betekend voor de stad.

Lees verder 50e editie Paginagroots

Tweedehands kleding Rotterdam

Ergens in de loop van de afgelopen jaren ben ik totaal gevallen voor tweedehands kleding. Ik genoot altijd al van tweedehands spullen en vond het heerlijk om in vage winkels door stoffige kledingrekken te snuffelen, opzoek naar stiekeme pareltjes. Toen ik een paar jaar terug The True Cost zag, ging er echt een knop om. Deze documentaire van regisseur Andrew Morgan uit 2015 toont de grote impact die fast fashion ketens zoals Primark en H&M hebben op milieu en mens. Vanaf dat moment besloot ik mijn best te doen tweedehandse of duurzaam geproduceerde kleding te kopen.

Lees verder Tweedehands kleding Rotterdam

Het gedicht was er al

De laatste lessen van de Poetry Academy naderen. Tijdens de lessen van Joost Baars spraken we over mystiek schrijven en welke invulling je daaraan kan geven. Als thuisopdracht voerden we gesprekken met de voorwerpen om ons heen. Ik sprak met een klok, de rommel om me heen en het badwater waarin ik lag. Je kan praten met alles. De pen of inkt waarmee je schrijft; de lijnen die je ermee trekt, de woorden die ze vormen, de toonhoogte van je stem die in gedachten meepraat.

Door die gesprekken aan te gaan geef je woorden en daarmee een representatie, verbinding, aan elementen die al lang in de wereld waren, maar je misschien nog nooit (zo) had gezien. Die representatie is niet dekkend, maar wel een benadering, een soort zoektocht. Dat kunnen wij. Dingen die er al zijn opmerken en op onze eigen manier benaderen, representeren. Op die manier laten we iets dat er al was op een nieuwe manier zien aan onszelf en aan anderen.

Ontvankelijk zijn, het (opnieuw) opmerken van elementen in de wereld en die elementen benaderen met je eigen tools – of dat nou woorden, lichaamsbewegingen, stroken van een kwast of heel andere uitingen zijn – is volgens mij creativiteit. Daarmee begrijp ik nu de uitspraak ‘het gedicht was er al, ik heb het alleen opgeschreven’.