Plastic Tasjes Mania

Vandaag verscheen een gastcolumn van mijn hand op de website van De Jonge Idealist. Klik hier voor de originele post. De Jonge Idealist is een initiatief van mijn vriendin Annemiek Lely: Een medium voor discussie onder jongeren over het streven naar een betere wereld. 

Ik ga meestal naar de Jumbo. Groot assortiment, praktisch om de hoek en – waarschijnlijk alleen in mijn beeldvorming – net iets goedkoper dan de AH. Gezien diners vooruit plannen niet in mijn systeem zit, kom ik er nogal vaak. Ik stoor me telkens weer mateloos aan de plastic zakjes waarin Jumbo de groenten verpakt. Daarbij kijk ik er ook raar van op dat je je appels nog steeds in een kosteloos plastic tasje mag doen om af te wegen. Is het gratis verstrekken van plastic tasjes niet verboden sinds 1 januari 2016?

Voor iedereen die zich deze dingen bij het doen van zijn dagelijkse boodschappen ook afvraagt, allereerst de reactie van Jumbo op het zakje om jouw paprika:

“Voor bepaalde soorten groenten en fruit geldt dat ze verpakt minder beschadigen en langer vers blijven. In sommige gevallen, bijvoorbeeld als meerdere varianten van hetzelfde product verkocht worden, is verpakken de beste optie om te kunnen etiketteren.”

Ok. Waarom verpakt de marktkoopman dan zelden zijn groenten? En de natuurwinkel aan de overkant helemaal niet? Met mijn magere kennis over dit onderwerp denk ik dat het allemaal te maken heeft met al dan niet lokaal inkopen. Ik vraag me af waar Jumbo zijn fruit en groente inkoopt…

Wat betreft de tasjes; het verbod is enkel van toepassing op plastic tasjes die worden verstrekt bij het afreken moment. Zolang je tasjes eerder in het winkelproces aan klanten toestopt is er dus eigenlijk niets aan de hand. Lang leve de plastic soep in onze oceaan.

Ik wil jullie graag wijzen op hoe het ook kan. Een initiatief dat in Groningen, Leiden en Utrecht al een poos een feit is: De verpakkingsvrije winkel. Je neemt gewoon je eigen potjes mee, of koopt ze daar, weegt deze vooraf aan het vullen en rekent daarna de inhoud af. Voor groenten zijn er recyclebare tasjes van een soort jute.

Naast het licht negeren van teleurstelling in mezelf omdat ik even goed een verpakte aubergine in mijn mandje stop wanneer de nood nog niet eens echt hoog is en het radicaal niet in een plastic tasje doen van mijn twee avocado’s en drie rode pepers, heeft deze zakjes waanzin weinig effect op mijn leven. Maar daar komt verandering in. Ik doe het niet meer, geen overbodig plastic meer op deze aardbol door Marjolein. Vanaf nu koop ik mijn groenten en fruit op de markt of een natuurvoeding winkel. Het gaat in alle steden nog niet even goed met de verpakkingsvrije winkels, maar ik ben ervan overtuigd dat dit in Rotterdam en Amsterdam wel kan. Ik ben er bij.

Advertenties

Lief Vrouwke

Zo’n zestig jaar terug was in Tilburg meer dan 95% van de inwoners Katholiek. Vandaag zijn de kerken grotendeels leeg gelopen en zijn vele verschillende religies vertegenwoordigd. Toch blijft het katholicisme zichtbaar in de kieren van de stad. De Maria verering is daar een groot onderdeel van. Collectief BOG. liet dit vorig jaar zien zoals het al was in het Benoemproject #3. Ook bij het evenement ‘Maria Zingt’, waarin de oude garde bijeen komt om Marialiedjes te zingen, blijkt jaarlijks dat veel mensen de Madonna nog in gedachten hebben. Dit jaar werden ter ere van dit evenement ook gedichten geschreven en uitgegeven in een bundeltje. Ik schreef daarvoor een gedicht:

Lief Vrouwke

Sloffend door de stad
probeer ik je
in mijn denken te vangen.

De fluisterende straten
versta ik net niet.Benoemproject#3BOG.jpg

Je bent te veel.
Elke steen. Elke Maria.
Marginalia van de straten.

Als ik nu
achter mij laat
schijnen er weer kaarsjes
in het hart van Brabant.

Maria nam je in haar op.
Net als al ons pottenpissers.
Misschien.

God wit.

 

p.s. Dit gedicht lees ik volgende zondag voor in ‘t Kappelletje in Rotterdam!

World Nomads: Ilse of Water

Een poosje terug deed ik mee aan een schrijfwedstrijd van World Nomads. Niets gewonnen, maar ik kan jullie nu wel een kijkje geven in mijn allereerste duik avontuur in Indonesië. Mocht je ooit de kans krijgen; ga duiken!! Klik hier voor de originele post.

Gili air. An island as ever you’d imagine one.

thumb_IMG_0461_1024
Gili Air

I find myself on the side of a boat filled with oxygen tanks and fins. A cramped wet-suit protects my back from burning even more red. Nervous and sea-sick, I stoically repeat the lessons I learned in the swimming pool the days before.

Behind me the island is growing smaller. Its beaches filled with boats of all sizes, made with typical wide-spread pontoons. An hour-and-a-half walk took me around the island on my first night. Bamboo tents playing reggae music alternated with empty, pearly beaches. A welcome oasis after the smog-filled streets of Java. The touristy atmosphere of the tiny island is well compensated by its extremely hospitable natives, the absence of motor vehicles and laid back mood.

This is it then. A mixture of fear and excitement gathers in my stomach and soon races through the rest of my body. I take my seat on the edge of the boat, cross my legs, put one hand behind my head, the other over my regulator and let myself fall backwards into the sea. For a moment, up is down and vice versa.

During the descent, Joe, my instructor, looks me deep in the eyes. ‘Are you ok?’ I’m not. Half way down my ears hurt like crazy. Anxiety is getting to me. Without words, Joe tells me to stop being a pussy.

Complete weightlessness. I’m floating one foot above the bottom of the sea. Tiny, colorful fishes surround me and I cannot stop watching. I have to control my excitement: Deep, controlled breaths… The ocean’s surface is high above me like a glittery ceiling.  Visions of me as a five year old playing mermaid in the bathtub flash by. I’m on cloud nine.

It takes a while before I  establish the perfect amount of air in my jacket which makes me float gently in the soft current. There’s a reef dooming up in front of us. A whole new world is forming: vivid colors in an uncountable number of shapes, covered in thousands of the brightest fish in any color you can image. The first rule in diving, well ok, except for the safety rules preventing you from dying, is to NEVER TOUCH ANYTHING. Afraid to do so, I fly above the gorgeous scenes; breathless. Joe turns around with excited eyes, pointing out something in front of him: A turtle! Chill as can be it seems to enjoy the corraly delicacies. I cannot get enough.

With the first gap of fresh air in the world above, I realize I forgot about my ears completely, even though they still hurt like hell.

Schotse begraafplaatsen

Tijdens mijn reis in Schotland viel me op dat begraafplaatsen daar niet enkel bedoeld zijn als plek ter nagedachtenis aan overledenen, maar vaak ook een attractie op zichzelf zijn. Ok, dit is niet het eerste land waar ik als toerist een begraafplaats bezocht, maar in Schotland met haar eindeloze ghost stories en eeuwenoude legenden zit er toch een extra wonderlijk tintje aan. Neem Greyfriars Kirkyard in Edinburgh: De meedogenloze geest van George Mackenzie schijnt hier rond te waren. Honderden bezoekers spreken van een agressieve poltergeist. Bovendien is het de begraafplaats waar de wereldberoemde Greyfriar’s Bobby jarenlang de wacht hield bij zijn overleden baasje; de grafgraver. Ook in Inverness is de begraafplaats beroemd. Net buiten het stadje ligt Fairy Hill. De locatie van een oude Schotse legende en, tegenwoordig, de laatste rustplaats van vele Highlanders.

Niet voor alle grafzerken is het dringen in de zomermaanden. In Fort Augustus lopen wandelroutes dwars door de verlaten begraafplaats, waardoor je de kans krijgt – misschien op wat onconventionele wijze – de geschiedenis van het plaatsje te proeven.

Het meest onder de indruk was ik van Necropolis: De begraafplaats bij de kathedraal van Glasgow. Een heuvel, uitkijkend over de stad, met een doolhof naar de top van de mooiste Victoriaanse graven dat uitkomt bij het  John Knox monument. Ik schreef daar Necropolis.


Necropolis.

DSC_0147Ronk, tril en zoem
verstommen op
blijvende rust.

In groen en een enkele bloem
kriskras ik naar boven.

Families eten koeken op een muurtje,
een jongen vraagt zijn buddy om een vuurtje.

De zon worstelt
haar stralen
naar precies deze hectaren.

En we duiden Mackintosh massaal
in een wirwar van graven.

Een maandag in dodenstad.

 

Op 18 september a.s. draag ik dit, en een aantal andere gedichten voor in ‘t Kapelletje in Rotterdam. Helemaal gratis en voor niks, dus ben er bij!

 

Sancta Ontcommer

Een poosje terug was ik in de Sint-Stevens kerk in Nijmegen waar een gepassioneerde gids ons vertelde over Sancta Ontcommer. Ontcommer was de mooie dochter van de koning van Portugal en Katholiek. Op jonge leeftijd werd ze uitgehuwelijkt aan een oude, heidense prins. Zij had een grote afkeer van deze man en bad tot God om een lelijk uiterlijk zodat zij maar niet met hem hoefde te trouwen. God luisterde en gaf haar een snor en baard om haar te beschermen. Zodra de prins deze verminking zag wilde hij niets meer van de prinses weten. De Portugese koning werd woest en liet zijn dochter kruisigen als straf. Sancta Ontcommer werd erkend als martelares en Katholieke heilige. Het geloof is dat wanneer zij wordt aangeroepen tijdens overlijden, het proces zonder al teveel pijn (kommer) verloopt.

tumblr_m8p8zwB6l81r3lj9b
Beeld van Sancta Ontcommer (Oostenrijk)

In de Sint Stevenskerk is een afbeelding te zien van Ontcommer die stamt uit het eind van de 15e eeuw. Een van de weinige afbeeldingen die nog te zien is in de kerk, omdat men tijdens de Beeldenstorm in 1566 veel verwoest heeft. Reliëfs van heiligen pronken zonder hoofd en rond het altaar vind je lege nissen waar ooit beelden stonden. Vele schilderingen zijn wit overschilderd, behalve een enkeling zoals die van Sancta Ontcommer.

Echter, bij het zien van de afbeelding zou je, ondanks het bovenschrift ‘Sancta Ontcommer’, eerder denken aan een veel bekender beeld. Een afbeelding van een heilige die uitsteigt boven alle anderen en veelvuldig gerepresenteerd wordt in de Katholieke kerk; Jezus Christus. Ookal zijn we in Nederland tegenwoordig voornamelijk gewend om Christus halfnaakt in een lendedoek aan het kruis te zien, het was tijdens de Middeleeuwen, zeker in Zuid-Europese landen zoals Italië en Spanje, normaal om hem volledig aangekleed af te beelden. Volgens de gids was de afbeelding in de St. Stevenskerk dan ook waarschijnlijk ooit bedoeld als een afbeelding van Christus.

42551-857b91a536b1bae6ffb63593255aff7e     The_crucified_Christ_is_shown_fully_clothed_and_is_flanked_by_the_Virgin_Mary_and_St_John_Above_the_arms_of_the_cross_are_personifications_of_the_Sun_Sol_and_the_Moon_Luna
Sancta Ontcommer in de                          Afbeelding van Christus
St. Stevenskerk

Volgens het verhaal geloofden de protestanten wel degelijk dat de Katholieken op de schildering Sancta Ontcommer wilden aanduiden. Dat is ook de reden waarom de schildering bewaard is gebleven; als bewijs en herinnering dat de Katholieken de meest willekeurige heiligen verzonnen en vervolgens als waar erkenden.

Het is mij onduidelijk of de Katholieken, voor aanvang van de Beeldenstorm de schildering werkelijk als Sancta Ontcommer aanbaden. Het zou interessant zijn om te onderzoeken of het bovenschrift origineel is, of vlak voor de Beeldenstorm is toegevoegd. Als de Katholieken het opschrift later hebben toegevoegd, zou het een stiekeme overwinning kunnen zijn geweest op de Protestanten.