GedichtenSalon

Op zondag 19 januari (14:00u) draag ik voor tijdens de Gedichtensalon van Theater ’t Kapelletje in Rotterdam. Net als Eddy Geerlings, Jacques Börger, Wout Oppenheim, Kurt Lourens en Erwin the Librarian mag ik voor even stadsdichter van Rotterdam spelen. Ik draag een gedicht voor dat ik schreef over een recente gebeurtenis in de stad die me raakte. Daarnaast lees ik een selectie uit mijn werk.

Waar: Theater ’t Kapelletje, Schiekade 45-47, Rotterdam
Wanneer: 19 januari, 14.00 tot 16.00 uur, zaal open om 13.30 uur
Entree: € 7,50, incl. consumptie
Reserveren

One Nights Dance: het gedicht

zie deze ruimte als een gesloten systeem
de dansers, techniek, het publiek
een eindig volume volgens de wetten
van de thermodynamica

pendelende benen precies geplaatst
herinneren ons eraan
dat energie nooit verloren gaat
slechts van gedaante verandert
van pulserende buik en armen
die los lijken van een lichaam
naar rood-roze hoofd

zie wat het betekent in cirkels te zoeken
te bewegen in bollingen, ronde vingers, handgebaren
die symbolieken met zich meedragen
Hamsa en mudra’s
weren kwaad, bouwen stabiliteit
maar juist symbolen van eigen hand
rennen aan ons voorbij

dit systeem is veranderlijk
we zoeken hier niet naar vaste grond
onder de voeten streven
geen evenwichtstoestand na want
wat op wielen staat circuleert beter

bedenk dat de meeste stroming onzichtbaar is
verstijving lijkt stil adem stokt terwijl
verborgen handen vanbinnen slepen, sleuren
je blauw en beurs achterlaten tot je rijkt
naar een redding even donker is
als de angst die je opjaagt

hier leggen wij onze quasistatische rituelen vast
die niet op gewijde grond maar
in clubs en technokelders leven
zelf de lampen neergezet fijne hoeken
gemaakt met warm licht en lieve geuren
dansen met schaduwen van onszelf
die blijven draaien als wij zijn gaan liggen

voor uw ogen bewogen zich stromen
verzamelde concentratie op de vlakke vloer
brengt altijd verhalen van ons samen

One Night’s Dance 2019

One Night’s Dance is een jaarlijks talentonwikkelingstraject van Dansateliers voor jonge choreografen. Elk jaar worden een aantal dichters gevraagd na afloop van de voorstelling te reflecteren op de stukken. Ik ben super trots dat ik dit jaar weer mee mag doen!

Op zaterdag 30 november (20:30), zondag 1 en 8 december (17:00) draag ik mijn reflectie voor na afloop van de voorstelling.

Kijk op de website van Dansateliers voor meer info. en tickets.

Mannen houden borden hoog

Fossielen laat je opgraven

Geschikt, ongeschikt, keta

Let’s kech

Keta kech

Tactisch braak plekje

‘s Avonds een vent, 100% rendement

Als ík het maar leuk heb

Waar is mijn bier

 

Meid trek je panty uit

Makreel eens langs

Maar bloed glijdt ook

Lowlands laat je kut zien

Taciturn

Zaterdag bezocht ik Festival Cement. Een theaterfestival in Den Bosch waar ik blij van word. Er zijn veel jonge makers te zien en gedurende het festival wordt er ook ingezet op talentontwikkeling voor mensen die achter de schermen werken.

Ik beland in de voorstelling Taciturn: een solo van Joey Schrauwen. Net als in twee van zijn eerdere voorstellingen speelt een door hem gemaakt object hierin de hoofdrol. Joey ontmoet zijn publiek vooraf aan de voorstelling en leidt ons de zaal in. Alleen een houten installatie in het midden en een grote spot rechts vooraan, hebben een plek op het podium. Na een kort schaduwspel betreed Joey de installatie. Het is een laag, houten podium van ongeveer een meter breed en een halve meter diep. Op beide korte zijden staat een paal met een ingeklapt rek. Denk aan een ouderwets traphek wanneer het helemaal is ingeklapt.

Lees verder Taciturn

Verhalen vertellen

Dit jaar mocht ik weer meedoen met One Night’s Dance: een jaarlijks project van Dansateliers waarin beginnende dansmakers in korte tijd een nieuw stuk maken. Vanwege het 25 jarig bestaan van Dansateliers werden daarnaast twee choreografieën hernomen uit eerdere edities van One Night’s Dance.

Ik schreef een poëtische reflectie op de choreografieën van de talenten Ellis van Veldhuizen, Sigrid Stigsdatter Mathiassen en Maria Sartzetaki en No Man Is An Island van Erik Kaiel. Op vrijdag 7 en zaterdag 8 december droeg ik de reflectie voor na de voorstelling. Net als vorig jaar was dit een ontzettend leuk en leerzaam project om aan mee te werken. Ik blijf me verwonderen over de associatieve kracht van moderne dans en de manier waarop dansers ons zonder woorden kunnen meeslepen in hun verhaal.

Lees verder Verhalen vertellen

Blijven

In één van de lessen van de Poetry Academy kwam auteurschap aan bod. Wanneer is een gedicht van jou en kan je eigenlijk wel stellen dat een gedicht van iemand is? Als je uitgaat van het idee dat een gedicht al bestaat, zelfs vóór het geschreven is, is degene die het gedicht opschrijft dan wel de auteur te noemen? En wat gebeurt er met auteurschap als je een gedicht met meerdere mensen schrijft?

Lees verder Blijven