Feest bij vijf jaar Spraakuhloos

Naar een event gaan wanneer er iets te vieren valt, is blijkbaar een ding voor mij. Zo ging ik gisteren (27 sept) naar het Oude Luxor, waar Spraakuhloos zijn vijfjarig bestaan vierde. Mijn verwachting was een avond met spoken word en muziek, uitgevoerd door aankomend Rotterdams talent. Dat talent en Rotterdams klopte, maar dan wel in een combinatie van gevestigde artiesten en mega talenten uit alle hoeken van de podiumkunsten.

Lees verder Feest bij vijf jaar Spraakuhloos

Plastic scheiden in Rotterdam

Afval scheiden is een kleine moeite om bij te dragen aan circulariteit. Ik prop mijn oerlelijke Ikea scheidingsbak dus net zo lang vol tot een wandeling naar de plastic-, glas- of papiercontainer noodzakelijk is. Hierbij vraag ik me al een poos af of het nou echt zin heeft, dat plastic scheiden. Via een van mijn werkgevers begreep ik namelijk dat de nascheiding van de gemeente zó goed is dat het eigenlijk geen zin heeft plastic te scheiden als burger. Ook hoorde ik viavia dat je eigenlijk alleen maar verpakkingsmateriaal mag scheiden en dat plastic (gebruiks)voorwerpen gewoon bij het restafval moeten.

Lees verder Plastic scheiden in Rotterdam

Scrunchies te koop!

Als je in de zeros op turnen zat had je, net als ik, standaard een froesel die helemaal matchte met je turnpakje. Tegenwoordig heten deze haarelastieken scrunchies en worden ze en masse gedragen. Ook buiten de gymzaal.

scunchies.jpg

Op een FamilieFest van Het Nieuwe Instituut was Hip voor nop begin dit jaar te gast. Kinderen konden hun kleding meenemen en met de meiden van het programma maakten ze daar scrunchies van. Superleuk idee en héél makkelijk om te maken.

Met deze inspiratie haalde ik mijn naaimachine van zolder. Ik had nog een vintage shirt liggen waarin wat kleine gaatjes zaten en maakte daar een berg scrunchies van. Veel te veel om zelf te dragen en daarom verkoop ik ze voor € 2,50 incl. verzenden. Hebben? Stuur me een berichtje via Instagram of LinkedIn

Spartageest

Vrijdag sloot De Likt het programma in de Jurriaanse Zaal van de Doelen af tijdens Poetry International. Allereerst vind ik het heel tof dat poetry de band programmeerde. De Likt verdient een plek op dit podium, met hun actuele geluid en ras Rotterdamse teksten. Hoewel het juist die teksten zijn die voor mijn feministische hart (en op nog wat andere vlakken) te ver gaan, krijg ik geen genoeg van deze band. Velen met mij en hun optredens gaan dan ook vaak gepaard met een hossende menigte mensen voor het podium die helemaal los gaat onder het genot van een nodige hoeveelheid alcohol en/of andere substanties. Een contrast met de zaal waar wij ons op dat moment bevonden, met daarin een bijna volledig wit publiek en een gemiddelde leeftijd van zo’n 60 jaar dat keurig op zijn stoeltje bleef zitten.

Tijdens het optreden werd Jules Deelder stilletjes de zaal ingebracht. Rechts vooraan het podium bleef hij staan luisteren. Hij had vooraf aan De Likt zijn werk voorgedragen in dezelfde zaal, onder luid gejuich van het Rotterdamse publiek. Jordy Dijkshoorn, frontman van de band, vertelde dat Jules een grote inspiratiebron is voor zijn teksten. ‘Als het goed is, is hij hier aanwezig’. Daarop droeg hij onder begeleiding van de band zijn favoriete gedicht voor van de Rotterdamse Nachtburgemeester: Spartageest. Pas bij het volgende nummer merkte Jordy Jules op en kreeg – misschien alleen in mijn beleving – een trotse lach op zijn gezicht. Gut.

 

Deze blog verscheen op Letteren010.

Poetry Slam Rotterdam

Afgelopen vrijdag namen acht dichters het tegen elkaar op in de finale van de Poetry Slam Rotterdam. Bij een Poetry Slam draagt elke dichter voor uit eigen werk en bepaalt het publiek de winnaar. Na elk van de drie rondes stemt ieder op zijn of haar favoriet en degene met de meeste stemmen wint. De Leeszaal West zat vol, de sfeer was goed.

Lees verder Poetry Slam Rotterdam

50e editie Paginagroots

Afgelopen zondag (12 mei 2019) bezocht ik Paginagroots: een Rotterdams podium voor jong talent op het gebied van proza, poëzie en spoken word. Toevallig was dit de 50e editie en daarmee ook de laatste die Derek Otte voor rekening nam als initiator, organisator en host.

Derek nam ons in woorden mee naar de allereerste editie van Paginagroots, destijds in Tarwewijk. Zijn moeder had wat flessen Freeway cola en borrelnootjes gehaald en hij rekende op zo’n veertig mensen aan publiek. Er stond tachtig man op de stoep. De kartonknutsels van de Rotterdamse skyline die dienst deden als decor vielen bij het slotapplaus uit elkaar. Uit de audiofragmenten waarop half literair Rotterdam Derek bedankte voor zijn inzet bleek hoeveel Paginagroots in de tussentijd heeft betekend voor de stad.

Lees verder 50e editie Paginagroots

Taciturn

Zaterdag bezocht ik Festival Cement. Een theaterfestival in Den Bosch waar ik blij van word. Er zijn veel jonge makers te zien en gedurende het festival wordt er ook ingezet op talentontwikkeling voor mensen die achter de schermen werken.

Ik beland in de voorstelling Taciturn: een solo van Joey Schrauwen. Net als in twee van zijn eerdere voorstellingen speelt een door hem gemaakt object hierin de hoofdrol. Joey ontmoet zijn publiek vooraf aan de voorstelling en leidt ons de zaal in. Alleen een houten installatie in het midden en een grote spot rechts vooraan, hebben een plek op het podium. Na een kort schaduwspel betreed Joey de installatie. Het is een laag, houten podium van ongeveer een meter breed en een halve meter diep. Op beide korte zijden staat een paal met een ingeklapt rek. Denk aan een ouderwets traphek wanneer het helemaal is ingeklapt.

Lees verder Taciturn