One Nights Dance: het gedicht

zie deze ruimte als een gesloten systeem
de dansers, techniek, het publiek
een eindig volume volgens de wetten
van de thermodynamica

pendelende benen precies geplaatst
herinneren ons eraan
dat energie nooit verloren gaat
slechts van gedaante verandert
van pulserende buik en armen
die los lijken van een lichaam
naar rood-roze hoofd

zie wat het betekent in cirkels te zoeken
te bewegen in bollingen, ronde vingers, handgebaren
die symbolieken met zich meedragen
Hamsa en mudra’s
weren kwaad, bouwen stabiliteit
maar juist symbolen van eigen hand
rennen aan ons voorbij

dit systeem is veranderlijk
we zoeken hier niet naar vaste grond
onder de voeten streven
geen evenwichtstoestand na want
wat op wielen staat circuleert beter

bedenk dat de meeste stroming onzichtbaar is
verstijving lijkt stil adem stokt terwijl
verborgen handen vanbinnen slepen, sleuren
je blauw en beurs achterlaten tot je rijkt
naar een redding even donker is
als de angst die je opjaagt

hier leggen wij onze quasistatische rituelen vast
die niet op gewijde grond maar
in clubs en technokelders leven
zelf de lampen neergezet fijne hoeken
gemaakt met warm licht en lieve geuren
dansen met schaduwen van onszelf
die blijven draaien als wij zijn gaan liggen

voor uw ogen bewogen zich stromen
verzamelde concentratie op de vlakke vloer
brengt altijd verhalen van ons samen

One Night’s Dance 2019

One Night’s Dance is een jaarlijks talentonwikkelingstraject van Dansateliers voor jonge choreografen. Elk jaar worden een aantal dichters gevraagd na afloop van de voorstelling te reflecteren op de stukken. Ik ben super trots dat ik dit jaar weer mee mag doen!

Op zaterdag 30 november (20:30), zondag 1 en 8 december (17:00) draag ik mijn reflectie voor na afloop van de voorstelling.

Kijk op de website van Dansateliers voor meer info. en tickets.

Feest bij vijf jaar Spraakuhloos

Naar een event gaan wanneer er iets te vieren valt, is blijkbaar een ding voor mij. Zo ging ik gisteren (27 sept) naar het Oude Luxor, waar Spraakuhloos zijn vijfjarig bestaan vierde. Mijn verwachting was een avond met spoken word en muziek, uitgevoerd door aankomend Rotterdams talent. Dat talent en Rotterdams klopte, maar dan wel in een combinatie van gevestigde artiesten en mega talenten uit alle hoeken van de podiumkunsten.

Lees verder Feest bij vijf jaar Spraakuhloos

Mannen houden borden hoog

Fossielen laat je opgraven

Geschikt, ongeschikt, keta

Let’s kech

Keta kech

Tactisch braak plekje

‘s Avonds een vent, 100% rendement

Als ík het maar leuk heb

Waar is mijn bier

 

Meid trek je panty uit

Makreel eens langs

Maar bloed glijdt ook

Lowlands laat je kut zien

Plastic scheiden in Rotterdam

Afval scheiden is een kleine moeite om bij te dragen aan circulariteit. Ik prop mijn oerlelijke Ikea scheidingsbak dus net zo lang vol tot een wandeling naar de plastic-, glas- of papiercontainer noodzakelijk is. Hierbij vraag ik me al een poos af of het nou echt zin heeft, dat plastic scheiden. Via een van mijn werkgevers begreep ik namelijk dat de nascheiding van de gemeente zó goed is dat het eigenlijk geen zin heeft plastic te scheiden als burger. Ook hoorde ik viavia dat je eigenlijk alleen maar verpakkingsmateriaal mag scheiden en dat plastic (gebruiks)voorwerpen gewoon bij het restafval moeten.

Lees verder Plastic scheiden in Rotterdam

Scrunchies te koop!

Als je in de zeros op turnen zat had je, net als ik, standaard een froesel die helemaal matchte met je turnpakje. Tegenwoordig heten deze haarelastieken scrunchies en worden ze en masse gedragen. Ook buiten de gymzaal.

scunchies.jpg

Op een FamilieFest van Het Nieuwe Instituut was Hip voor nop begin dit jaar te gast. Kinderen konden hun kleding meenemen en met de meiden van het programma maakten ze daar scrunchies van. Superleuk idee en héél makkelijk om te maken.

Met deze inspiratie haalde ik mijn naaimachine van zolder. Ik had nog een vintage shirt liggen waarin wat kleine gaatjes zaten en maakte daar een berg scrunchies van. Veel te veel om zelf te dragen en daarom verkoop ik ze voor € 2,50 incl. verzenden. Hebben? Stuur me een berichtje via Instagram of LinkedIn

Spartageest

Vrijdag sloot De Likt het programma in de Jurriaanse Zaal van de Doelen af tijdens Poetry International. Allereerst vind ik het heel tof dat poetry de band programmeerde. De Likt verdient een plek op dit podium, met hun actuele geluid en ras Rotterdamse teksten. Hoewel het juist die teksten zijn die voor mijn feministische hart (en op nog wat andere vlakken) te ver gaan, krijg ik geen genoeg van deze band. Velen met mij en hun optredens gaan dan ook vaak gepaard met een hossende menigte mensen voor het podium die helemaal los gaat onder het genot van een nodige hoeveelheid alcohol en/of andere substanties. Een contrast met de zaal waar wij ons op dat moment bevonden, met daarin een bijna volledig wit publiek en een gemiddelde leeftijd van zo’n 60 jaar dat keurig op zijn stoeltje bleef zitten.

Tijdens het optreden werd Jules Deelder stilletjes de zaal ingebracht. Rechts vooraan het podium bleef hij staan luisteren. Hij had vooraf aan De Likt zijn werk voorgedragen in dezelfde zaal, onder luid gejuich van het Rotterdamse publiek. Jordy Dijkshoorn, frontman van de band, vertelde dat Jules een grote inspiratiebron is voor zijn teksten. ‘Als het goed is, is hij hier aanwezig’. Daarop droeg hij onder begeleiding van de band zijn favoriete gedicht voor van de Rotterdamse Nachtburgemeester: Spartageest. Pas bij het volgende nummer merkte Jordy Jules op en kreeg – misschien alleen in mijn beleving – een trotse lach op zijn gezicht. Gut.

 

Deze blog verscheen op Letteren010.