One Night’s Dance

Deze week mocht ik meewerken aan een ontzettend leuk project: One Night’s Dance. Dit is een jaarlijks terugkerend project van Dansateliers waarin vijf getalenteerde, jonge choreografen binnen korte tijd een nieuw stuk maken van zo’n 10 minuten. De werken worden gedurende twee weken acht keer getoond in een voorstelling.

Naast de dansen maakten dit jaar een fotografe foto’s van de repetities, een beeldend kunstenaar twee werken geïnspireerd door de dansen en werden Lotte Vermeulen en ik beide gevraagd in gedicht op de werken te reageren. Woensdag was ik aanwezig bij de doorloop waarna ik in één dag het gedicht ‘Iets meer niemand zijn’ schreef. Daarna droeg ik het deze drie avonden na de voorstelling (inclusief de première) voor.

Deze week ben ik verrast door de mate waarin de dansen me inspireerden. Niet alleen omdat de choreografieën in deze voorstelling zo uiteenlopend en mooi waren, maar ook omdat dans zó associatief is! Ik heb me voorgenomen veel vaker naar dans te gaan kijken en altijd mijn notitieboek mee te nemen en te schrijven.

De korte periode waarin ik het gedicht heb geschreven was nieuw voor mij. Normaal doe ik een aantal weken of zelfs maanden over één gedicht. Het laten rusten van een gedicht en er na een poos weer met een frisse blik naar kijken komt het altijd ten goede. Het was dus rete spannend om nu, na minder dan 24 uur, mijn gedicht voor te dragen. Niet alleen omdat ik niet eindeloos kon reflecteren, maar ook omdat ALLE choreografen tijdens de voordracht(en) in de zaal zaten. Je zegt toch iets over het werk van een ander in je eigen, persoonlijke stem en je wilt dat werk niet tekort doen. Nu ik de voorstelling (inclusief generale waarna er nog elementen veranderd zijn) vier keer gezien heb, heb ik bovendien weer nieuwe dingen ontdekt in de dansen en hebben eerdere associaties een nieuwe invalshoek of toon gekregen. De reacties waren gelukkig super positief en lief. Ik ben trots op mijn deelname aan One Night’s Dance en mijn gedicht, dat ik hier graag met jullie deel:

 

Iets meer niemand zijn

1.

Tragend op tenen
draag je de wereld
alleen
Neem me je hoofd door
reik uit, neem in, rol af, geef weg
Schaduw
laat kranige koten
jouw verhaal vertellen
scherpt je uit
drukt je in
Neem ook mijn teen
of laat de vloer
je platte voet dragen

2.

Vanavond zoek je stevige grond
om hem dan scherp open te slaan
Geef mij dat leven aan
laat het los voor jou
Laat het lijken of je houdt
Houd haar bij
in water
breed
niet lang stabiel
Vloer lokt
opnieuw, opnieuw
zoek stevige grond

3.

Vlecht me aan je technobaard
over-aai me

Met mythische stills
lok je me dit dierlijk nachtspel in
Zwarte ogen volgen
loeren in het donker
loeren in het licht
De kracht van wezen verdikt
tot het haarlijk harnas
gevaarlijk spant
vergroeid en strak

4.

Wacht
tot jij mag
tonen
dwalen langs
bekleden vlak

Amper samen
tegen elkaar
Dwing, duw, daag,
draag uit
blijf daar

Je lieve hand treedt buiten
Ik kroel je traag
verzwaar
Ontsnap niet meer

Kruip me innig om
blijf bij me
lieve leed sterft uit

5.

Open stil het uitzicht
en til me in de stof
Blanke handen val je niet
maar zucht me zacht
in evenwicht
Bouw je schommel zo machtig
steun je bilspel zo laag
De ruimte ratelt heen
en dropt je roze kleuren

Laat me in je geheim mee draaien
en even weer
iets meer niemand zijn

 

Volgende week kun je One Night’s Dance nog meemaken op donderdag t/m zondag met een reflectie in gedicht van Lotte Vermeulen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s