Zolder.

Toch kijken we over de rand van het luikgat

al maar een paar keer in een mensenleven.

Op de tweede verdieping, waar we slapen

met logeren, opent het boven de overloop

hoe dan ook gevolgd door punctie van

een eindeloze trap. Het is niet tot papa

aan het touw bij het peertje trekt en mij met

grote vingers boven zijn hoofd zwaait

dat ik met ingehouden adem om me heen

tuur. Er is hier weer helemaal niets.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s